Ενώ οι ασκούμενοι της γιόγκα αναγνωρίζουν επτά τσάκρας, ο μέντορας μου, ο Ντόν Αντόνιο, μου έμαθε ότι έχουμε εννέα. Επτά από αυτά βρίσκονται μέσα στο φυσικό σώμα και δύο βρίσκονται έξω από το σώμα.

Κάλειται το όγδοο τσάκρα της  Wiracocha,  που είναι το όνομα του Δημιουργού ή του Μεγάλου Πνεύματος (η λέξη σημαίνει «ιερή πηγή»). Αυτό το τσάκρα βρίσκεται μέσα στο Φωτεινό Ενεργειακό Πεδίο (LEF) και κρέμεται πάνω από το κεφάλι σαν ένα χρυσός περιστρεφόμενος ήλιος. Είναι η σύνδεσή μας με το Μεγάλο Πνεύμα, τον τόπο που κατοικεί ο Θεός μέσα μας.

Βλέπουμε αυτό το τσάκρα στις εικόνες ως το φως που περιβάλλει τον Χριστό και σαν τη φωτιά που κατέβηκε στους αποστόλους της Πεντηκοστής όταν έλαβαν το δώρο του Αγίου Πνεύματος. Όταν πεθαίνουμε, το όγδοο τσάκρα επεκτείνεται σε μια φωτεινή σφαίρα και περιβάλλει τα άλλα επτά τσάκρα σε ένα δοχείο φωτός. Μετά από μια περίοδο εξιλέωσης και καθαρισμού, το όγδοο τσάκρα κατασκευάζει ένα άλλο σώμα - όπως έχει κάνει ξανά και ξανά σε τόσες πολλές ζωές - και μας οδηγεί στους νέους βιολογικούς γονείς μας και στην καλύτερη ζωή (όχι την πιο εύκολη!) Για να αποκτήσουμε Εμπειρία πρέπει να μεγαλώσουμε πνευματικά. Οι φορτισμένες, τραυματικές μνήμες της προηγούμενης ενσάρκωσής μας μεταφέρονται στο επόμενο μας σώμα ως αποτυπώματα στο Φωτεινό ενεργειακό μας πεδίο.

Το όγδοο τσάκρα. Το όγδοο τσάκρα βρίσκεται μέσα στο φωτεινό ενεργειακό πεδίο, αλλά έξω από το φυσικό σώμα και αιωρείται πάνω ακριβώς από το κεφάλι σαν φωτεινός ήλιος. Το στοιχείο αυτού του τσάκρα είναι η ψυχή, αυτό είναι που στην Δύση αναφερόμαστε ως ψυχή. Στις παραδόσεις των ιθαγενών της Αμερικής δεν υπάρχει η έννοια της ψυχής ή κάτι τέτοιο αλλά, υπάρχει αυτή η κατανόηση ενός εαυτού που διατηρείται από ζωή σε ζωή, που στις παραδόσεις των Ίνκα, λέγεται Βιρακότσα, η πηγή του ιερού.

Το όγδοο τσάκρα υπάρχει έξω από τον χρόνο, αλλά εκδηλώνεται μέσα στον χρόνο. Και όπως είπαμε και προηγουμένως, δουλειά του είναι να δημιουργεί σώματα από την μια ζωή στην άλλη. Χρώμα του είναι το χρυσό. Είναι ο αρχιτέκτονας του σώματος, αλλά όχι μόνο του σώματος. Αυτό το τσάκρα είναι ο αρχιτέκτονας και ο σχεδιαστής όλων των εμπειριών που ενσωματώνονται, των γονιών στους οποίους θα γεννηθούμε, τα πεπρωμένα που θα έχουμε, τους ανθρώπους που θα μας έλξουν, των μαθημάτων που έχουμε έρθει για να μάθουμε σε αυτή την ζωή.

 Το ένστικτό του είναι η υπέρβαση. Δεν έχει ψυχολογικές πτυχές, ούτε αδένες και ορμονικές πτυχές και ενδεχόμενό του είναι η διαχρονικότητα. Αρνητικές εκφράσεις του είναι ότι κρατάει το πρότυπο για ασθένειες, για το κάρμα και για τα δύσκολα μαθήματα που θα χρειαστεί να μάθουμε στην πορεία της ζωής μας.

Όταν μετατοπίζουμε την επίγνωσή μας στο όγδοο τσάκρα, μπορούμε να αρχίσουμε να έχουμε πρόσβαση σε προγονικές μνήμες, μνήμες που δεν ανήκουν σε εμάς, αλλά ανήκουν στην γενεαλογία των προγόνων μας, σε αυτή την περίπτωση των πνευματικών μας προγόνων, όχι μόνο το ποιοι ήμασταν σε προηγούμενες ζωές, αλλά και η σοφία των μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος. Γιατί, πραγματικά το ποιοι ήμασταν τρεις ζωές πριν ή δέκα ζωές πριν, δεν είναι και τόσο πιο ενδιαφέρον από το ποιοι είμαστε σήμερα. Είναι η γενεαλογία των δασκάλων σοφίας, των μεγάλων δασκάλων, των φωτεινών του παρελθόντος, οπού μπορούμε να έχουμε πρόσβαση μέσα από αυτό το τσάκρα. Τα διδάγματα όλων των θεραπευτών που έχουν προηγηθεί από εμάς, γίνονται σε εμάς διαθέσιμα μέσα από αυτό το κέντρο. Γιατί, αυτό το κέντρο βρίσκεται έξω από τον χρόνο. Βαδίζουμε μέσα στο άπειρο και η σοφία του άπειρου γίνεται διαθέσιμη σε εμάς.

Αυτό το κέντρο συνδέεται επίσης με τα αρχέτυπα και τον αρχετυπικό τομέα, που είναι οι πρωταρχικές εικόνες και αναμνήσεις που ανήκουν στο ανθρώπινο συλλογικό ασυνείδητο. Αυτός είναι ο τομέας των αρχετύπων των παλαιών θεοτήτων, των πρωταρχικών, αρχαϊκών και αρχαίων εικόνων της ανθρωπότητας.

Αυτό το τσάκρα είναι σαν ένας ξυλουργός που κατασκευάζει μια καρέκλα και η καρέκλα σε αυτήν την περίπτωση είναι το φυσικό σώμα. Και αργότερα καίει αυτήν την καρέκλα στο τζάκι. Ο ξυλουργός δεν νιώθει απώλεια όταν καίει την καρέκλα, γιατί ξέρει ότι μπορεί απλά να κατασκευάσει μια καινούργια από νέο ξύλο. Έτσι, το όγδοο τσάκρα μένει ανεπηρέαστο από τον θάνατο του σώματος. Αν ένα αποτύπωμα ασθένειας υπάρχει σε αυτό το τσάκρα, είναι σαν ένα σχεδιαστικό ελάττωμα, που θα αναπαράγεται σε κάθε νέα καρέκλα.

Έτσι, κατά την διαδικασία της φώτισης προσπαθούμε να διαγράψουμε τα αποτυπώματα, τα σχεδιαστικά λάθη από το προσχέδιο, έτσι ώστε να μπορούμε να επαναδημιουργήσουμε τον εαυτό μας, σε αυτήν τη ζωή. Να δημιουργήσουμε καινούργια σώματα που μεγαλώνουν διαφορετικά και θεραπεύονται διαφορετικά και που πεθαίνουν διαφορετικά.

Αρνητική έκφραση αυτού του τσάκρα είναι η κοσμική “γκρίζα ζώνη” που την βιώνουν τα άτομα που έχουν παγιδευτεί ανάμεσα στον κόσμο των πνευμάτων και τον κόσμο της ύλης. Αυτές είναι ψυχές που δεν είναι ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές, αλλά είναι παγιδευμένες μέσα σε έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούν να ξυπνήσουν. Στην πνευματική διάσταση, αυτό είναι ένα καθαρτήριο του χριστιανισμού. Είναι αυτό που οι Βουδιστές αποκαλούν πεδία Μπάρντο. Έτσι, άυλες οντότητες που προσκολλώνται στους ανθρώπους ή σε μέρη στην γη και δεσμεύονται από την ύλη, παγιδεύονται σε αυτόν τον τομέα.

Χαρακτηριστικό του όγδοου τσάκρα είναι η αορατότητα.  Σε αυτό το κέντρο αποκτάμε επίγνωση του θεατή, που είναι γνωστός στον Βουδισμό ως “μάρτυρας”, που είναι ο εαυτός που ήταν παρών από την αρχή του χρόνου και που τώρα έχει αποδεσμευτεί από το μυαλό και έχει την δυνατότητα να δει το μυαλό με όλα του τα δράματα, χωρίς να συνεισφέρει σε κάποιο αυτά.  Ο θεατής, παρατηρεί την ζωή μας να ξεδιπλώνεται και κατανοεί ότι όλες οι ιστορίες που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τον εαυτό μας, είναι απλώς ιστορίες. Πώς όσα νομίζουμε ότι ξέρουμε για τον εαυτό μας, δεν είναι ο πραγματικός εαυτός μας. Ο θεατής γνωρίζει πως οτιδήποτε που μπορούμε να δούμε ή να αγγίξουμε δεν είναι αληθινό. Ο θεατής προσκολλάται στο μυστήριο και όχι την εκδήλωση. ο θεατής αντιλαμβάνεται τα πάντα, αλλά δεν μπορεί ο ίδιος να γίνει αντιληπτός, γιατί δεν μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο αντίληψης. Ο θεατής είναι αόρατος, γιατί δεν μπορεί να παρατηρηθεί.

Και δεν ήταν παρά δέκα χρόνια μετά που κατάφερα να περπατήσω στο δάσος και να έχω ένα συνεχόμενο τραγούδι γύρω μου. Με είχαν αναγνωρίσει σαν κάποιον που δεν είχε εκδιωχθεί από τον κήπο, σαν κάποιον που περπατάει με χάρη πάνω στη γη, που αγγίζει ό,τι αγγίζει με ομορφιά και που δεν ήταν υπό την λαβή του φόβου και που είχε ξεπεράσει τη βία και τον θάνατο, σαν κάποιον που περπατούσε στον κήπο ξανά.

Και αυτό είναι που συμβαίνει όταν αυτό το κέντρο αφυπνίζεται. Ανακτούμε αυτόν τον εαυτό που ποτέ δεν έχασε την πραγματική φύση του, που ποτέ δεν εκδιώχθηκε από τον παράδεισο.

Όταν δουλεύουμε με όλα αυτά τα τελετουργικά, με οποιοδήποτε από αυτά τα τελετουργικά, πάντοτε ανοίγουμε την βιρακότσα μας ή το όγδοό μας τσάκρα πάνω από τον εαυτό μας και πάνω από το άτομο με το οποίο δουλεύουμε. Και όταν τελειώσουμε, το κλείνουμε, το παίρνουμε πίσω. Και όταν κλείνουμε, είναι σαν να παίρνουμε κάποιους δεσμούς από το όγδοο και να τους κατεβάζουμε κάτω μέσα στην γη, γιατί κατά κάποιο τρόπο επαναπληροφορεί το σύστημά μας. 

Κάθε φορά λοιπόν που ανοίγουμε το όγδοο τσάκρα, ακόμα και αν είναι για πρώτη φορά, παίρνουμε καινούργιες πληροφορίες. Το κάνουμε πάντα στον ιερό χώρο της οικόσφαιρας και όταν πάρουμε τα τελετουργικά το κάνουμε στην νοόσφαιρα. Έχοντας ανοιχτό το όγδοο τσάκρα, η γενεαλογία και τα φωτεινά όντα που καλούμε, μπορούν να έρθουν και να μας συντροφεύσουν και να συνδεθούν μαζί μας με εύκολο τρόπο.

Για να κάνουμε μια μικρή επίδειξη, ειδικά για αυτούς που δεν το ξέρουν καθόλου, παρακαλώ κοιτάξτε τι κάνω με τα χέρια μου. Φυσικά, αυτό μπορείτε να το κάνετε και με την πρόθεσή σας, αλλά αρχικά χρησιμοποιείστε τα χέρια σας, γιατί αυτό σας επικεντρώνει. Φέρνω λοιπόν τα χέρια μου μπροστά στην καρδιά και έτσι ουσιαστικά όταν ανοίγω την βιρακότσα μου, ουσιαστικά την ανοίγω από την καρδιά μου. Θα το δείτε και στο βίντεο που θα δείξουμε μετά. 

Ανεβάζω τα χέρια ψηλά και τα βουτώ μέσα σε αυτό το μέρος, μετά γυρίζω τις παλάμες μου και νιώθοντάς τα, το ανοίγετε σιγά σιγά. Είναι όπως όταν το παγώνι ανοίγει την ουρά του. Ουσιαστικά, με τα χέρια σας το απλώνετε γύρω γύρω σας και αποκάτω σας και θα το νιώσετε. Και για να το  ανοίξετε πάνω σε κάποιον άλλο, τα χέρια πάλι ψηλά με τον ίδιο τρόπο, τα γυρίζετε έτσι και δεν το πετάτε, αλλά το απλώνετε πάνω στο άτομο που έχετε απέναντί σας. Και είναι ένα χρυσό φως. Και το άλλο άτομο απέναντί σας το νιώθει.

Όταν είσαστε μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο με κάποιον άλλο, έχουν απόλυτη συνείδηση του τι συμβαίνει σε εσάς και εσείς έχετε απόλυτη συνείδηση του τι συμβαίνει σε αυτούς, γιατί συγχρονίζονται τα ενεργειακά σας πεδία.

Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να μην σκέφτεστε κάτι άλλο όταν βρίσκεστε σε έναν ιερό χώρο. Πρέπει να είστε απολύτως παρόντες και μαζί με το άτομο που έχετε απέναντί σας. Μην σκέφτεστε πότε θα βγάλετε βόλτα τον σκύλο ή τι θα φάτε για βράδυ. Πρέπει να βρίσκεστε επίσης μέσα στα πλαίσια της σιγουριάς. Και όσο πιο πολύ έχετε την εμπειρία, θα το αισθάνεστε και πιο πολύ, αλλά είναι φυσικό αρχικά να αναρωτιέστε το κάνω καλά, είναι εντάξει? Αλλά αν συνεχίζετε να αμφιβάλετε για τον εαυτό σας, ο άνθρωπος που έχετε απέναντί σας θα το νιώσει αυτό και δεν θα είναι πολύ άνετα για εκείνον.  Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι ούτως ή άλλως. Έτσι επικοινωνούμε. 

Και για να το πάρετε πίσω, πρώτα από το άτομο που έχετε απέναντί σας, το βάζετε πίσω στο όγδοο τσάκρα, κατεβάζετε τα χέρια, νιώθετε τις άκρες πάλι του δικού σας και τις καλείτε. Και μετά απλά το κλείνετε, το νιώθετε και πάρτε κάποια νήματα από αυτό το χρυσό φως, κατεβάστε τα, ενημερώστε το ενεργειακό σας σύστημα και αγκιστρώστε τα κάτω στην γη.

Εκτός από την κίνηση των χεριών, η πρόθεσή σας είναι πολύ σημαντική. Και σε όλα αυτά που κάνουμε, η πρόθεσή σας είναι πάρα πολύ σημαντική. Πρέπει λοιπόν να επικεντρώνεστε και να βάζετε πρόθεση σε οτιδήποτε κάνετε. Όταν λοιπόν κάνετε αυτό, βάζετε την πρόθεση και το μυαλό σας δεν είναι κάπου αλλού και κάνετε απλά μια κίνηση. 

Το δεύτερο είναι ότι όταν θα δώσουμε αυτά τα τελετουργικά, το άτομο που θα δίνει στον άλλον, θα είναι αυτός που θα ανοίγει την βιρακότσα την δική του και πάνω από τον άλλο απέναντί του. Το άτομο που θα λαμβάνει τα τελετουργικά δεν χρειάζεται να ανοίγει το όγδοο τσάκρα του. Όταν ανοίγετε το όγδοο τσάκρα για να το απλώσετε πάνω σε κάποιον άλλο, πρώτα πάντοτε ανοίγετε το δικό σας και μετά το απλώνετε στον άλλον. Και πάντα πρώτα το παίρνετε από τον άλλο και έπειτα κλείνετε το δικό σας. Είναι δύο διαφορετικές πράξεις αυτές. 

Και τώρα ό,τι έχει να κάνει με την απόσπαση της προσοχής. Όταν λοιπόν δουλεύετε με κάποιον και τα ενεργειακά σας πεδία είναι τόσο κοντά του ενός με του άλλου, είναι πολύ σημαντικό να είστε εκεί για εκείνον. Να είστε πλήρως παρών, χωρίς αποσπάσεις της προσοχής.

Είναι αυτή η ποιότητα της παρουσίας σας, που ό,τι και αν γίνεται γύρω σας, ακόμα και αν πέσει μια βόμβα, εσείς είστε εκεί γι' αυτούς, τους κρατάτε και δεν αποσπάται καθόλου η προσοχή σας. Είναι αυτός ο σεβασμός, ότι είμαστε μέσα σε έναν ιερό χώρο και κάνουμε μια ιερή δουλειά μέσα σε μια τελετή.

Όταν λοιπόν ανοίγετε την βιρακότσα σας είστε πλήρως εκεί και δεν αποσπάστε από τίποτα. Όταν θα κάνω κάποιες επιδείξεις τις οποίες θα δείτε, θα είναι καλό ο καθένας να ανοίγει την προσωπική του βιρακότσα και στον απέναντί σας ή στο άτομο που θα κάνουμε την επίδειξη. Και δεν είστε υποχρεωμένοι να σηκώνεστε, μπορείτε να το κάνετε και καθιστοί. Το κάνετε έτσι με την πρόθεσή σας. Έτσι με αυτό τον τρόπο, δείχνουμε το σεβασμό μας για αυτό που γίνεται και είμαστε όλοι μέσα σε έναν ιερό χώρο και ανοίγοντας τη δική σας βιρακότσα πάνω στο άλλο άτομο, θα πάρετε περισσότερες πληροφορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει.  

 ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ